ΒΡΟΧΉ.
Πως να πετάξω με κομμένατα φτερά. Έξω φυσάει ο αγέρας
μανιασμένος,και κάνει κρύο
στην ψυχή. Και τούτη δω η ώρα
που καρφώθηκε βουβή μες
στο ρολόι,χωρίς εκείνο το τικ-τακ
που θα ξυπνά το βλέμμα,πάλι
στέκει ακίνητη. Και νάμαι τώρα,
με παρέα μου έμενα,μιας μοναξιάς
στιγμή,που με κοιτάζει,και την
κοιτάζω σιωπηλά. Και της χαμογελώ
δειλά,μη τύχει και πλησιάσει,
έτσι,ν' ακούσω την ανάσα της.
Μα είναι όλα τόσο παγερά,σαν την
βροχή που πέφτει και μου χτυπά
το τζάμι να την δω.Και συ που
έσταξες σε μια στιγμή σαν ηλιαχτίδα
που μπήκες άναρχα,μες στην ζωή
μου,και την τάραξες,έχεις αλλάξει.
Και το λουλούδι είν.ακόμη μαραμένο.
19 Νοεμβρης 2016
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.