ΠΛΟΚΉ.Απόψε σ'αφουγκράζομαι
σαν ψίθυρος,στο
βάθος του μυαλού,να μου
μιλάς,πνοή ανέμου.
Και είσαι τόσ'απλή με την
φωνή σου,το σάλεμα που
κάνουνε τα χείλη,που λες
ένα φτερό χαράζει την σιωπή.
Και ύστερα απλώνεις την
μορφή σου.Κάτι που δε
θυμάμαι νάχω δει,σε φόντο
μιας εικόνας,η σαν αλήθεια
σαν σκιά κάποιου κορμιού
λαμπάδα.Μ'απόψε,θαυματοποι
χρόνος,κοντά μου σ'έφερε
και είν'αλήθεια,σ'άγγιξα,σου
φίλησα τα χείλη,κάπου βαθιά
στου στοχασμού μου την πλοκή.
21 Απρίλης 2017ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.