Ένας παράδεισος φαντάζει στο μυαλό μου.
Θάλασσες αρμυρίκια,γλάροι που πετούν,
και αλκυόνες που χορεύουν.
Ανοίγουν διάπλατες της φύσης οι χαρές,με
παίρνουν οι στιγμές και ταξιδεύουν.
Ναυάγησα απόψε στα νησιά.
Ψαρότοποι αγνοί ονειρεμένοι,με ξύπνησαν
λαγούτα και βιολιά,με πότισαν να πιω ρακή και μελί.
Μπροστά μου χόρευαν πεντάμορφες Θεές.
Κυράδες που τις γέννησε η πλάση,λίκνιζαν
το κορμί σαν λυγαριά και το μαλλί τους έσταζε κεράσι.
Είχα χαθεί,οι σκέψεις δυνατές,η μέθη της ρακής
και της αγάπης,με είχαν συνεπάρει,κι έλεγα,
να ζήσω να μπορώ στου έρωτα τα μέρη,
συλλείτουργο με τα πουλιά να κάνω να πετάξω,
σε θάλασσες παντοτινές,μέσα στο όνειρο
να ζω,και όπου να με πάει δε με μέλει.
Ήσουν κι εσύ,ηλιόμορφη Νεράιδα και Κυρά μου
στης θάλασσας λουζόσουνα τα γαλανά νερά.
Με τα μαλλιά σου ξέπλεκα,ολόχρυσα να πέφτουν
σ'ένα κορμί αλάβαστρο,θείο,δροσιστικό.
Τα μάτια άνοιξα,να σε χαρώ,να κλείσω την εικόνα
στα βαθιά μου,κοιμόσουν πλάι μου,με μια
ανάσα σαν αχός της θάλασσας που σ'έλουζε
τη νύχτα,σε φίλησα,(ένστικτο στοργικό)και χαμογέλασα
σε τούτη την αλήθεια.
13 Ιουνης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ
(πνευματικό μου δημιούργημα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.