
Μικρές του ιονίου στιγμές.
Χρυσόπνοες του έρωτα αμμουδιές
που σας περπάτησα νεανικά,
σε ανεξίτηλες διαδρομές,πρωτόγνωρος
στης αγάπης τα άσπιλα δειλινά.
Κέρκυρα του καιρού μου γαλανή.
Κυρά,που η φύση σε προίκισε
ολάνθιστο λουλούδι,που ευωδιάζει.
Χρυσές οι φορές που σε πόθησα
όντας ο έρωτας εκκόλαπτε
λαχταρώντας,στην αγκαλιά της.
Νύχτες πορφυρένιες,λουσμένος
με την δική σου αρμύρα,με του
όνειρου το άστρο οδηγητή,αρμένιζα
στα δικά σου νερά ψάχνοντας
κίνητρο να την φωνάξω.
Ο έρωτας,μεγαλοπρεπής,
την φρόντιζε στοργικά σαν παθιασμένος
Αμπιγέρ να είναι όμορφη.
Και εγώ,που χανόμουνα στα απάτητα
του πάθους νερά σου,και σε ζητούσα
σαν ελευθερώτρια από του πάθους
τις φυλακές,κάνοντας κύκλους με βότσαλα
και πετραδάκια στην άμμο ξεχνιόμουν
στον παράδεισο, της απεραντοσύνης σου.
14 Ιουνης 2020
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ(Πνευματικό μου δημιούργημα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.