ΞΑΠΌΣΤΑΜΑ.Του Οδυσσέα,ανέμιζες
μαντήλι,έμοιαζες αερικό,
στο βλέμμα.Πως βγήκες
μεσ από βυθού κοχύλι,
φορώντας της αυγής το
λάγνο στέμμα.Αρμύρα
έσταζε το πρόσωπό σου,
του Ποσειδώνα γέννα,
με μητέρα,νεράιδα,που σε
έκαναν αντάμα,σα να
ζευγάρωσαν κοράλλια,
με του Ωκεανού το κράμα.
Και όπως άνοιξε το στρείδι,
εκεί,στης Άνοιξης τα μύρα,
επρόβαλλες σαν Αφροδίτη.
Πάνω στου κύματος την σέλα,
σε ένα άλογο που τρέχει,
έσκιζες ορθια τον αγέρα.
Και έπειτ' αποκαμωμένη,
κάτου στης αμμουδιάς τα
βρίκια,εκεί όπου κουρνιάζει
ο Φλοίσβος,εκάθισες να
ξαποστάσεις.Και ήρθ ο ύπνος,
τι μαγεία,μες στου ονείρου την
γαλήνη,παρέα σου'καμε η σελήνη.
Τα μάτια έκλεισες ως την αυγή,
που έσκασε ο ήλιος,κι η ανατολή.
7 Οκτωβρης 2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.