ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΟΡΜΙΑΝύχτα.
Ορδές φαντασμάτων στην
απεραντοσύνη σου,λεηλατούν
όνειρά,κατάκοπα,που, σε
αφιλόξενη κλίνη,ξαπόσταμα
ζητάνε.Κουρνιαχτός η σκέψη,
θολό το μυαλό, βασανιστική
η προσμονή.Ανταμώνουνε το
πεπρωμένο,που και αυτό
τραυματισμένο,αδυνατεί να
ανοίξει τον δρόμο που χάραξαν.
Και οι μνήμες,καράβι σε
μανιασμένη θάλασσα,έτοιμες
να το τσακίσουν σαν
βάρβαροι βράχοι,σε ταξίδι
που,δεν έχει τελειωμό.
Πονάνε ολόγιομα φόβους,
πεινασμένα από ελπίδα,
που και εκείνη,μαραμένο
λουλούδι,ψάχνει την πρώτη,
σταγόνα βροχής,να λυτρωθεί.
Και εσύ νύχτα,στο απέραντο
σκοτάδι, καρφωμένη,
δεν θέλεις να δεις.Δεν έχεις μάτια.
Γεμίζουν τα ποτήρια τους κάματο,
και σε αναζητάμε,που,,
αφιλόξενη την πόρτα ανοίγεις.
Καταπίνεις όνειρα,φιλοδοξίες
νιάτα,ζωές,σαν δήμιος που,
τάχτηκε να πονά. Σταγόνα
συμπόνια.Και οι σκιές σου, βαριές,
όσο ένα κορμί κουρασμένο.
26 Ιουνης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.