ΑΙΏΡΗΣΗ!!!Nύχτα, κι'απόψε
μες στηςμοναξιάς,
το μεγαλείο σε
ζητάω.Και στο βαθύ
το πέπλο σου,
ζεστά να με κοιμίσεις.
Είναι φορές,
που οι στιγμές,σαν
σκόνη αιωρούνται,
θολώνουν,
πνίγουν τον λυγμό,
γίνονται κόκκοι άμμου,
που μούσκεψε,
στα δάκρυα.Κι'αν είχα να
παλέψω,ανάμεσα
στην δύναμη,και στο πολύ
σκοτάδι,π' απλόχερα
μου χάρισες,
είναι γιατί μου είσαι,
ίδια με μένα,μοναχή.
Μαύρη,και φορεμένη,
σαν το κουστούμι το παλιό,
που μένει ξεφτισμένο.
4 Ιουλης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.