ΦΛΟΓΑ
Λιώνει του πόθου το κερί,που τόχουμε ανάψει,στα
κηροπήγια της καρδιάς.
Και στον Θεό του όρκο έκανα
βαρύ.Βωμός στρωμένος
πάλλευκα,σεντόνια,χρυσοκέν
πλυμένα σε ποτάμια,
πούτρεχαν,στου πάθους τα
ρυάκια,ματωμένα.Λάβα ίδρωτας
στα κορμιά,παλλόμενα,
στου χρόνου τα κρεβάτια,που
έσβηναν τα ουρλιαχτά και
οι κραυγές σιωπούσαν,καθώς
τα χείλη έσμιγαν,και έκλειναν,
οι ώρες.
12 Δεκεμβρης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.