ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΕΡΩΤΑΣ!!!Έτσι που έτυχε απόψε
το φεγγάρι,ερωτευμένο
σαν και σένα,να του μιλάω,
να το παίζω,να του γελώ.
Και είναι σα να του
κρατάω τσίλιες,
να γυρνάει,ανέμελο,στον
ουρανό του.Μα συ,
που κατοικείς μες στα
παλάτια της καρδιάς
μου.σαν κόρη,στου κάστρου,
τα κελιά αμπαρωμένη,
στου έρωτα αφέθηκες την
αίσθηση.
Πανάκριβη,γυμνή αγαπημένη,
που,στης ελπίδας,
καρφώθηκες στο στήθος,
να λάμπεις αυτόνομη.
Και έγινε ετούτο φανερό,σαν
φεγγαριού λαμψάδα,
η θωριά σου,να μου γιομίζει
τις νυχτιές.Αλλά,μη μου
κρυφτείς,στου σύννεφου την
καταχνιά,μη μπεις
να φύγεις.Και κράτησε την
λάμψη σου φεγγάρι,
που σε ένιωσα,αυτόνομο
να σ αγαπάω,σαν το βλαστάρι.
28 Δεκεμβρης 2015
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.