ΓΈΝΝΕΣΗ!!!Στου πόθου την πέτρα,
της λίμνης τα νερά
που,καθρεφτίζουν,στου
φεγγαριού την ομορφιά.
Και στέκεις στα χαλίκια,
καθισμένη,στα
πόδια μου να ακουμπάς,
λες είσαι κάτι,που γεννιέται,
ξαφνικά,απ του βυθού,της
λίμνης,αναδυόμενη.
Σου χάιδευα,τα πλούσια σου
μαλλιά,ήταν βρεγμένα.
Ο πόθος έσταζε,σε άγγιζα,
και είχα, το ήλιο,μέσα στην
ματιά,και του κορμιού σου,
της πηγής, ναματερή ελπίδα.
23 Γεναρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.