
22 Μαρτης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Σε πόσες αλήθειες σ' άγγιξα γυναίκα,
που η φαντασία μου
σε έπλασε,
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Σε πόσες αλήθειες σ' άγγιξα γυναίκα,
που η φαντασία μου
σε έπλασε,
Καρυάτιδα, να στέκεις μπρος μου φωτιά.
Και πόσες φόρες,δεν σ' έκλαψα στην μοναξιάς μου την
αυτογνωσία,να σ' αγκαλιάζω
σαν σκιά, να έρχεσαι,να φεύγεις,
να σε ακολουθώ,σπαράζοντας
μιας απώλειας την παρακμή.
Μέρες ατέλειωτες,εκεί που έσκαγε
του πρωινού, το χαμόγελο,
σε στιγμές προσμονής,το χέρι
έβαζα αντήλιο,να σε δω,
Και πόσες φόρες,δεν σ' έκλαψα στην μοναξιάς μου την
αυτογνωσία,να σ' αγκαλιάζω
σαν σκιά, να έρχεσαι,να φεύγεις,
να σε ακολουθώ,σπαράζοντας
μιας απώλειας την παρακμή.
Μέρες ατέλειωτες,εκεί που έσκαγε
του πρωινού, το χαμόγελο,
σε στιγμές προσμονής,το χέρι
έβαζα αντήλιο,να σε δω,
Και συ, ερχόσουν....αγγίγματα, τα έλεγα.
Μα και ήταν φορές,που, καρτερία,γινόσουν στο παγωμένο
από τον αγέρα βλέμμα. Μα εγώ, σε αγαπούσα.
από τον αγέρα βλέμμα. Μα εγώ, σε αγαπούσα.
Όπως,και να ερχόσουν...ζεστή...παγωμένη...
φωτιά,που έκαιγε τα στήθια στο λεπτό....σε έπιανα από το χέρι,
φωτιά,που έκαιγε τα στήθια στο λεπτό....σε έπιανα από το χέρι,
και προχωρούσαμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.