ΦΥΛΑΚΗ.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
να χτυπάει.Και γω,
κουλουριασμένος,στην
γωνιά,μιας κάμαρας,
αραχνιασμένης,μαζεύω
τα κομμάτια,κι απορώ,
ένα ρολόι έγινα,που πλέον
δεν γυρνάει. Κι 'ανοίγω
τα παράθυρα,να δω,
στα δεντρά έχουν πέσει,
πια τα φύλλα,ψάχνω
στο βάθος,άνθρωπο να δω,
τα βήματα,χάθηκαν,
και παντού,οι δρόμοι,μένουν
άδειοι,και μαυρίλα. Και συ,
που ήσουνα,του πόθου
μου αστέρι,που σ' έψαχνα
στον ουρανό,σαν μιας
ανάστασης ελπίδα,μένεις
σβηστή,και μια στιγμή,δεν
μούδωσες,του λυτρωμού,το χέρι.
- 19 Μαρτης 2016
- Μια φυλακή,της προσμονής
οι ώρες,σ ένα ρολόι,
να χτυπάει.Και γω,
κουλουριασμένος,στην
γωνιά,μιας κάμαρας,
αραχνιασμένης,μαζεύω
τα κομμάτια,κι απορώ,
ένα ρολόι έγινα,που πλέον
δεν γυρνάει. Κι 'ανοίγω
τα παράθυρα,να δω,
στα δεντρά έχουν πέσει,
πια τα φύλλα,ψάχνω
στο βάθος,άνθρωπο να δω,
τα βήματα,χάθηκαν,
και παντού,οι δρόμοι,μένουν
άδειοι,και μαυρίλα. Και συ,
που ήσουνα,του πόθου
μου αστέρι,που σ' έψαχνα
στον ουρανό,σαν μιας
ανάστασης ελπίδα,μένεις
σβηστή,και μια στιγμή,δεν
μούδωσες,του λυτρωμού,το χέρι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.