
ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΉ ΗΜΈΡΑ ΤΗΣ ΠΟΊΗΣΗΣ.20 Μαρτης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Στο δάκρυ σου,που
έσταζε,πάνω στο
άσπρο το χαρτί, λέξεις, αραδιασμένες, που έγιναν σαν θάλασσα, όρη, ψηλές ραχούλες, σοκακια, κακοτράχαλα, φτερά, για να πετάξεις.
Στο στεναγμό, που έβγαινε,
μέσ' από την ψυχή σου,
για να σκεπάσει τις κραυγές,
του κόσμου,που,θρηνούσε,
μιαν ματωμένη χαραυγή.
Κι' απ την στιγμή,που άρπαζες,
το λάβαρο της νίκης, ως την
στιγμή που έπεφτες,νεκρός,
μέσα στου κόσμου,εκείνη,την
αναλαμπή,το αίμα που κυλούσε,
μελάνι,άσπρο έγινε,να πεις,
και να μιλήσεις. πως σε ορίζω,
λευτεριά,και σε,κόσμε,σε ξέρω,
είσαι του ουρανού αστρί,χώμα,
της γης,καθάριο,και της αγάπης
η ορμή,στου νικητή τα στήθη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.