ΏΡΑ ΜΗΔΈΝ,ΈΡΩΤΑΣ!!!Πως ο κόσμος μίκρυνε,
απόψε και στα απόκρυφά
σου μπήκα ακάλεστος.
Και στο φως μιας χαραμάδας,
που άφηνε το φεγγάρι,
να κυριεύει την προσμονή σου,
ψαχούλεψα το χέρι σου.Στο
πάτωμα,κατάκοπος
απόθεσα της επιθυμίας τα
ένστικτα. Μιας συντροφιάς
στιγμή,που άνοιξε τα
τα παραθυρόφυλλα,στης ματιάς
την τρυφεράδα,στα αγγίγματα,
του ποθούμενου.Και εσύ,
εκεί,στης αποδοχής σου την
αιτία,Αφροδίτη.
Ώρα μηδέν,στου χρόνου που
αφήσαμε τις λογικές,
στα ανοίγματα των κυτταρικών
ουλών,που γίνονται ηφαίστεια,
με του πάθους την λάβα,
καυτή,δεν είχαμε,αναίτιο.
Και η νύχτα έγινε πηγή,ξεδίψασαν,
τα όνειρα. Σφυριά οι φλέβες,
χτυπούν της σάρκας τα κομμάτια,
μιας συναρμολογούμενης
δομής,στου χαλασμού
το πάλεμα. Ώρα μηδέν,που οι ανάσες
ανατέλλουν σαν ήλιος.
11 Μαρτης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.