ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΎΝΗ!!!Ποτάμι η σκέψη,
παρασέρνει στιγμές.
Στο δέλτα του πόθου,
ξανοίγονται μια
μια οι λέξεις Αφήνομαι
στις αφορμές που
αγναντεύουν ως τα
απόκρυφα της ψυχής,
και σε ψάχνω. Σε
βλέπω στου νερού την
γυαλάδα, νεράιδα,να
ταξιδεύεις την
απεραντοσύνη σου.
Στον θρόνο σου ψηλά,
Θεά στου Όλυμπου
τις κορυφές,να κατοικείς.
Και ύστερα,εκεί που,
το αστέρι,στου ουρανού
το αέτωμα,κουρνιάζει
ευτυχισμένο,εκεί που συναντά.
το ιδεατό,την σάρκα,
στα χέρια μου ουσία γίνεσαι
των κυττάρων.
6 Μαρτης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.