ΑΝΑΜΟΝΕΣ.του ήλιου την αχτίδα την
γρίλια άνοιξα του παραθύρου.
και λαίμαργα κοιτάζω προς
τα έξω.Και ξέρω κάπου θα
φανείς ετσι καθώς ανέμελα
περνάς στα καθημερινά σου.
Κι'ας μη με βλέπεις.Δεν είναι
τούτο που πονά. Είναι που
δεν μπορώ να σου μιλήσω.
μια καλημέρα κάτι τι ένα μικρό
λουλούδι να σου κόψω από
τον μίσχο της καρδιάς. Μα
ξεμακραίνεις στρίβεις στην
γωνιά σαν μια σκιά που χάνεται
στον χρόνο και κλείνουν οι
στιγμές μοναχικές. Και γω που
γεύομαι της μοναξιάς την άδικη
κατάρα που γίνομαι του εαυτού
μου η σκιά,κλείνω ξανά την
γρίλια με ευχή να περιμένω
άλλο πρωινό σου.
20 Μαης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.