ΠΑΡΑΠΟΝΟ.σ'ανταμώσω. Και έλιωσαν
από του ήλιου την αχτίδα
γιατί μου πέταξες ψηλά.
Και γω που μόνος
και αδύναμος γυρνούσα
πάνω στα σύννεφα
και στα ποτάμια,στου
ουρανού το αχανές,να σε
προφτάσω δεν μπορούσα.
Και συ κόρη που άχνιζε
της νιότης σου η αύρα στα
φτερά σου και η ματιά
σου ξέσχιζε τον ουρανό,
μια χανόσουν μια φαινόσουν
να περιπαίζεις τον καιρό.
Και έμεινα μονάχος δίχως
ήλιο σε κάποιο σύννεφο που
μπήκα κουρασμένος με το
παράπονο πικρό. Αχ να
μπορούσα μια στιγμη να
σ' ανταμώσω.
19 Μαης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.