ΠΑΡΆΔΕΙΣΟΥ ΠΝΟΉ.σε δυο χούφτες του
χεριού πουλί τρεμάμενο
από το κρύο.Και ήρθες
στο περβάζι μου βρεγμένο
παγωμένο μ'ένα
παράπονο πικρό. Μα
γώ που ήμουνα της
μοναξιάς ταίρι σημαδεμένο
από τον χρόνο κι'ήθελα
παρέα να μιλήσω σε
ένοιωσα σαν λύτρωση.
Πολλά δε είχα να σου πω
μα ήταν σαν να είχα τόσα
καλούδια πάνω μου
που έμοιαζε το σπίτι ένας
παράδεισος πνοή.
Έτσι μες τις απλέριες μου
φορές μες στου καιρού
την άνθιση που κράταγα
βαθιά μου με όσα
συναισθήματα που έκρυβα
στα μάτια,γλυκά σε υποδέχτηκα
φίλησα τα φτερά σου.
22 Μαης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.