ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΚΑΡΔΙΑΣΤο φως σου αναζητώ
σαν τυφλός,που
ψαχουλεύει στο αβέβαιο.
Είναι στιγμές,που
το σκοτάδι της καρδιάς,
τεράστια κουρτίνα
απλώνει στα μάτια μου.
Περνώντας ψηλαφητά
μέσα στα αδιέξοδα,
προσμένοντας το δικό σου χέρι,
να με οδηγήσει
πέρα από την λήθη.
Καθηλωμένος στο
κρεβάτι της μοναξιάς,
πέρα δεν έχει, παρά
οι αραχνιασμένοι τοίχοι
ενός ερειπίου,που κάνει
τα μάτια να βουρκώνουν.
Εκεί σε αναζητώ.Αναλαμπή,
να χορτάσω την εικόνα σου.
Αναθαρρεύω,στα δικά
σου γνώριμα βήματα.
Και η θέρμη της φωνής σου,
γαλήνη. Φτερούγισμα
η θωριά σου,ακουμπά
την μοναξιά.Σαν κάλεσμα,
στο απέραντο ταξίδι.
Ανοίγεις το παράθυρο της καρδιάς,
ήλιος φωτεινός, ζωοδότης.
Είναι η στιγμή που η Άνοιξη,
μαγεύει μέσα από το βλέμμα σου.
1 Μαης 2012.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ. ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΆ ΜΟΥ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.