ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ.Έρωτα λάγνε τρυφερέ
καθάριε εραστή της
σκέψης,που ξετυλίγεις
όνειρα σε νύχτες
αστροφόρες. Που,
πνίγεις αναστεναγμούς
σε κλίνες ανθισμένες,
από του Μάη
λούλουδα,και άρωμα
του πόθου. Που
παίζεις σαν μικρό παιδί
μες στις αυλές του
πάθους,με τόπι και
πεντοβολά πηδώντας
το σχοινάκι,που έδεσες
δυο κορμιά,
παντοτινά στον χρόνο.
4 Μαης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.