ΑΔΙΕΞΟΔΟ.Αλλάζουν οι στιγμές,
στου έρωτα την στράτα
που πορεύεσαι.Της
μοναξιάς το βήμα που
βαραίνει με βλέμμα
σκυθρωπό,και κουρασμένο.
Και ψάχνεις ένα τέρμα
για να φτάσεις,έναν ορίζοντα
πλατιό,να σ'αγκαλιάσει
τις ελπίδες.Και συ,που
έγινες της σκέψης μου πνοή,
που σε αντάμωνα,σε κάθε
καρδιοχτύπι,τα χεριά
έκλεισες στο φως.Και έμεινε
ο δρόμος μια πληγή,
στης πρώτης της βροχής
βορά,και λάσπη.
10 Μαης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.