ΆΥΛΟ.των φύλλων. Στου δειλινού
τα χρώματα που ζωγραφίζουνε
στιγμές. Σε μονοπάτια που
ο έρωτας σεργιάνι εβγήκε σαν
του ηλίου την φωτιά. Νύχτες
που σ'έπλασα σε όνειρα
αερικό γυναίκα και ανάγκη.
Σε ώρες που η σκέψη αδρανεί
και που σε κλείνει μέσα της
σαν κάτι που εγινε αναλαμπή.
Και πως να σε φωνάξω να σε
πω τι όνομα να δώσω σε
μια μορφή που άυλη φαντάζει
μακρινή μα και παρούσα.
Και γω που εγινα της προσμονής
σου η χροιά που άπλωσα
τα χέρια να σ'αγγίξω χωρίς ποτέ
να το μπορώ,λεω θα γινει
κάποτε αλήθεια.
24 Μαης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.