ΟΔΎΝΕΣ.
Ψαχουλεύω στης νυχτιάς
το άχρωμο κενό σου.Τα
χεριά σαν δαγκάνες να
αρπάξουν ότι άφησες σε
μιας ατελείωτης σκιάς
την εικόνα,που φάνταζες
ενός κεριού να σιγοκαίει
η φλόγα τρεμάμενη.Και
έφευγες,σαν ένα μελλούμενο
κενό,που η πτώση,σαν
αβάσταχτη οδύνη έφτανε
άηχη στ'αυτιά. Και πίσω
δεν κοίταξες.Ως που τα
χέρια,έκλεισαν με του αγέρα
την άχαρη πνοή ερημικά.
2 Δεκεμβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Ψαχουλεύω στης νυχτιάς
το άχρωμο κενό σου.Τα
χεριά σαν δαγκάνες να
αρπάξουν ότι άφησες σε
μιας ατελείωτης σκιάς
την εικόνα,που φάνταζες
ενός κεριού να σιγοκαίει
η φλόγα τρεμάμενη.Και
έφευγες,σαν ένα μελλούμενο
κενό,που η πτώση,σαν
αβάσταχτη οδύνη έφτανε
άηχη στ'αυτιά. Και πίσω
δεν κοίταξες.Ως που τα
χέρια,έκλεισαν με του αγέρα
την άχαρη πνοή ερημικά.
2 Δεκεμβρης 2016
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.