ΜΟΡΦΕΣ.Φώναξα σε στιγμές
μοναχικές στου άνεμου
τη ρότα,να μ'ακούσεις.
Έκλεισα τη φωνή μου
σ'εν'αστέρι το βράδυ
να το δεις που θα μιλάει
εκεί ψηλά,στον ουρανό.
Και ύστερα, του σύννεφου
επήρα τις σκιές,και
την μορφή μου έφτιαξα,
ίσως ποιος ξέρει,
με γνωρίσεις,κάπου κει.
Μα να που εσύ δεν κοίταξες
ψηλά,ούτε με άκουσες
να σε φωνάζω,μες τα
αδιέξοδα που έμπλεξες
τον έρωτα. Και μείναμε
δυο μορφές,ερημικές μες
στου ανέμου την αντάρα,
ν'αναζητούμε ουρανό,
σε μια φυγή στου χρόνου
τις εξόδους,να ζούμε
πληγωμένοι,μονάχοι.
24 Δεκεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.