ΕΛΠΙΔΑ.Αχ πόσο σε θαυμάζω
σπουργιτάκι
οπού πετάς ψηλά,
μες στον αγέρα
πάνω σε λεύτερες
βουνοκορφές.
Και η ματιά μου σε
ακολουθεί,ως
την στιγμή που γίνεσαι
κουκκίδα,και
χάνεσαι στο άπειρο.
Μα γω,που
νιώθω μόνος δω
στη γη,σα μια φλόγα
που τρεμάμενη
πασχίζει μη την
ταράξουν,και χαθεί,
θέλει μαζί σου
να πετάξει,στην ελπίδα.
24 Δεκεμβρης 2016ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.